"จองซอ...ท้องฟ้าวันนี้สดใสนะ เธอต้องอยากเห็นหน้าคนที่เธอรักแน่เลยใช่มั๊ย ฉันหวังว่าเธอจะได้เห็นนะ เห็นทุกสิ่งที่สวยงามที่เธออยากเห็นตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่..."

แงๆ~~T.T วันนี้นั่งอ่าน'ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า'เล่ม 2 ทำไมมันเศร้าอย่างนี้ว้า~~

ถ้าชีวิตคนเราเป็นอย่างในละครคงลำบากน่าดูเลยเนาะ-_-"....เฮ้อ~~

ฟู่(พร้อมกับปัดเหงื่อพรึ่บ!)~~ ไม่ได้อัฟไดตั้งนาน...

ถึงจะไม่มีคนเข้ามาดูหรือคอมเม้นให้เลยก็เถอะนะ...

มันเป็นความสุขส่วนตัวที่ได้เขียนนี่นา

วันนี้มันเป็นวันอะไรของมันว้า~~ดวงกุดหายไปเที่ยวที่ไหนก็ไม่รู้!

รู้สึกว่าดวงมันซวยแปลกๆนะ...ตอนเที่ยงพึ่งนึกได้ว่าต้องส่งงานวิชาคณิตฯ

เลยกำหนดส่งมาแค่ชั่วโมงเดียวเอง...เลยได้คะแนนติดลบเลยT.T

หลังจากอ้อนวอนครูตั้งนาน ก็ไม่ได้อยู่ดีจึงเดินไปกำลังจะเข้าห้องเรียน

โดนครูว่าเลยว่าเข้าห้องช้าT.T! แล้วก็ลืมเอาสมุดหนังสือวิชานั้นไปอีกล่ะ-"-

พอเรียนวิชากระบี่กระบองนะ พอดีหมดชั่วโมงแล้วเราเดินถามเพื่อนเรื่องการรำดาบ

โดนครูเอากระบี่ที่ทำจากหวายตีก้นแล้วไล่T_T!.....!

ปกติเราทำตัวเป็นเด็กดีมาตลอดเลยนะ...หุหุ-"-

ทำม้าย~! ทำมายเจ้าตัวพรมลิขิตบ้าบอนี่ต้องมาทำลายวันอันแสนสนุกซะพังยับเยินเล้ย!

ช่างเถอะ...ยังไงมันก็ผ่านมาแล้ว...ให้มันผ่านไปเถอะ-"-

เฮ้อ~ทำไมวันหนึ่งๆมันสั้นจังเลยนะ...ว่างมั๊ย

คิดดูนะ...1สัปดาห์มี 7วัน พักผ่อนแค่2วัน...ไม่รู้สึกเลยว่าได้พักแล้ว...

รู้สึกไม่ค่อยเต็มที่กับเวลา 2 วันเท่าไหร่...

วันๆก็ได้แต่เรียน...แล้วก็เล่น...อยากให้ผ่านวัยนี้ไปเร็วๆจริงๆเล้ย~-_-

เพื่อนแต่ละคนรู้สึกว่าจะโตเป็นวัยรุ่นกันเยอะแล้วนะ....

บ้างก็กรี๊ดนู่นกรี๊ดนี่...บ้างก็กรี๊ดเพราะเห็นผู้ชาย ไม่ก็บ้าผู้ชาย...

อ้างว่าคนนู้นเป็นแฟน คนนี้เป็นแฟน บ้าดารา ชอบแฟชั่นทันสมัยอินเทรน...

แต่ทำไมเราไม่รู้สึกว่าตัวเองโตเลยล่ะ...

ทั้งๆที่คนรอบๆตัวเราเปลี่ยนไปกันเยอะแล้ว...แต่เรายังคงเหมือนเดิม...

เรากรี๊ดไม่เป็น ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับผู้ชายที่เพื่อนๆชอบ...แฟชั่นอะไร? ดาราคนไหน?

พูดชื่ออกมาก็เดาหน้าไม่ได้หรอก...

ถ้ามีเรามีเพื่อนที่มีนิสัยแบบเราก็คงจะดีน่ะสิ...

จะเรียนก็ต้องเป็นเรียน เรียนให้มันหนักๆไปเลย...

ตอนไหนที่จะต้องเล่น ก็ต้องเอาให้มันสุดเหวี่ยง...

อย่างนี้ล่ะ ชีวิตถึงก็มีรสชาติ สนุกสนานกับการเรียนไปวันๆ...

อาเจนติน่าสู้ๆ~~~!>_<! เย้ๆๆๆๆ~~~~~!

ช่วงนี้เราค่อนข้างจะบ้าบอลไปหน่อยอ่ะนะ-"-...

ก็บรรยากาศมันพาไปเองนี่นา~~โถ่...

พอจบช่วงนี้ก็คงหายบ้าไป...และคงกลับมาคิดว่า เราบ้าบอลได้ถึงเพียงนั้นเลยรึเนี่ย?

ทายจิ...ว่าเป็นรูปของไผ??

เฉลย!...รูปเราเอง-"- เหอะๆ...

กำลังทำให้เหมือนเนียร์ที่สุดเลยนะเนี่ย...แต่ดันใส่เสื้อดำ เลยกลายเป็นเนียร์ด้านมืดไป...-"-

"บางที...เค้าอาจจะรักเธอมากกว่าชั้นก็ได้ แต่ถึงชั้นจะพูดอย่างนั้น ก็ไม่ไดแปลว่าชั้นจะรักเธอน้อยกว่าเค้า"

"ถึงแม้คู่รักจะตายจากกัน ก็ไม่เห็นมีอะไรต้องเศร้า...เพราะยังไงซะ ก็ต้องเจอกันบนสรวงสวรรค์อยู่ดี"

"โปรดรักผม...เพราะนั่นคืออย่างเดียวที่ผมจะขอจากคุณ"

"บางครั้ง กว่าที่เราจะรับรู้ เพื่อนรักก็จากเราไปไกลแสนไกล ทิ้งไว้แค่ภาพถ่ายกับความรู้สึก ที่แม้จะแลกด้วยน้ำตา ก็ไม่อาจจะไขลานกลับมาเริ่มใหม่ได้..."

ชอบจังเลย~~~มันเป็นอะไรที่ซึ้งได้ใจจริงๆ!

วู้ๆ>_< เดี๋ยวนี้ว่างอัพไดจริงๆเลยน่ะ.....!

คิดถึงจังเลย.....คิดถึงการบ้านที่เคยทำมานานแสนนาน...

เดี๋ยวนี้ไม่มีให้ยลโฉมซักกะเสี้ยวเดียว...มันเบื่อๆไงก็ไม่รู้ที่ไม่ได้ทำการบ้านน่ะ-"-

ดีแล้วแหละ...พอมีการบ้านมาเราก็ขี้เกียจอยู่ดี...

มีหรือไม่มีเราก็บ่นมันได้ทุกกเมื่อเชื่อเดือนแหละหน่า-"-

มาถึงเรื่อง"ทัศนศึกษา-สยองขวัญ"ตอนที่2กันบ้างตอนนี้มีชื่อว่า

การหายตัวไปอย่างปริศนา?

ณ ห้อง 612...
แนน หัวหน้ากลุ่มเดินนำเข้าไปในห้องพักของพวกเขา ตามด้วยบิ๊วซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงที่อ่อนไหวมากทีเดียว...

"เฮ้อ~~~!!^o^ ได้พักซักทีน้า~~!" แนนเอนหลังลงนอนบนเตียงทางซ้ายสุดซึ่งติดกับระเบียง

"นะ...แนน....! เธอ...เธอไม่สังเกตเลยหรอว่ามันแปลกๆ!" บิ๊วพูดด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา พร้อมมองไปที่เตียงแต่ละเตียง "ทำไมเตียงถึงมี 5 เตียงล่ะ! มันไม่แปลกหรอ!!? เค้ารู้ได้ไงว่าเราจะมานอนห้องนี้!"

"อย่าคิดมากเลยหน่าบิ๊ว-"- ชั้นก็เหนื่อยเต็มแก่แล้ว อย่าทำให้กังวลเล่นดิ..." องุ่นเดินเข้ามาในห้องคนที่สาม "ครูญาเค้าต้องบอกไว้ก่อนแล้วแน่ๆเลยว่าเราจะมา เลยจัดเตียงไว้น่ะ"

"ไม่นะ...เค้าไม่รู้หรอกว่าเราจะมานี่น่ะ! เค้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเราจะมานอนที่นี่! ชั้นเข้าไปดูห้องครูมาแล้วนะ! ยังมีหนึ่งเตียงเลย!O_o" บิ๊วหน้าซีดขณะกำลังพูดอย่างบ้าคลั่ง

"บิ๊ว! ใจเย็นไว้!" ยู่ยี่วิ่งไปกอดบิ๊วและปลอบให้สงบลง "นี่เป็นการมาพักผ่อน มาเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ บางทีครูญานิศาอาจจะเตรียมไว้แล้วก็ได้ ทั้งห้องที่จะนอน ทั้งเตียง และอะไรหลายๆอย่าง..."

"โอเค...ชั้นจะสงบไว้" ลิ๊วก้มมองพื้นอย่างลังเล "ชั้นจะพยายาม..." เธอถอนหายใจเล็กน้อย

"แอร์ที่นี่เย็นจังเลยนะ~~ เตียงก็นุ่มสบาย ห้องก็จัดได้ใหญ่และสวยหรูอีกต่างหาก...เราจ่ายแค่ร้อยเดียวเองนะเนี่ย-_- คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้มเนาะ!" แนนนอนพูดอย่างสบายใจ

"นั่นสินะ...เฮ้อ~~ บิ๊ว! มานอนเล่นด้วยกันสิ>_0" องุ่นเอนตัวลงนอนบ้าง

"ขอบใจที่ชวนนะ แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก ชั้นชอบที่จะยืนซะ..." บิ๊วหยุดพูดกระทันหันเนื่องจากนึกสิ่งหนึ่งออก สิ่งที่แว่วในใจมากนาน

"เอิงอยู่ไหน!!!O_o" บิ๊วฟุบลงทันที ทำให้เพื่อนๆที่นอนเล่นสบายๆตกใจกันเป็นแถว...

"บิ๊วเป็นไรน่ะ!" แนนลุกไปพยุงบิ๊ว

"555+" องุ่นหัวเราะออกมาดังลั่นห้อง "เอิงมันไปนั่งจิ้มตัวบุ้งกับนุ๊กหน้าห้องน่ะ^_^"

"นั่งจิ้มตัวบุ้ง-"-? ที่นี่ยังมีตัวบุ้งให้มานั่งจิ้มอีกหรอ....?" ยู่ยี่ถอนหายใจเล็กน้อย

"บิ๊วไม่เป็นไรแล้วใช่มั๊ย?" แนนถามอย่างเป็นห่วง

"อื่ม!^_^ ไม่เป็นไรแล้วล่ะ" บิ๊วหันไปยิ้มให้แนนที่พยุงเธออยู่

"ชั้นก็ต้องขอโทษแทบเอิงก็แล้วกันนะ-_-*" แนนทำหน้าเซ็งๆ

"จะมาขอโทษทำไมล่ะ ชั้นไม่ได้โกรธซักหน่อย เอิงเค้าเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว เป็นอย่างนั้นก็น่ารักดีด้วยซ้ำ^_^"

เวลา 3 ทุ่มตรง...เวลาทานอาหารเย็น
"โอ๊ย~~~! หิวแล้วน่ะ" องุ่นลุกข้นมาจากเตียง"เมื่อไหร่เธอจะอาบน้ำเสร็จซักทีแนน ชั้นหิวข้าวไส้จะขาดอยู่แล้วนะ!!>_<"

"ใกล้เสร็จแล้ว!" แนนตะโกนมาจากห้องน้ำ และไม่กี่นาทีต่อมาเธอก็ออกมาจากในนั้น "ไปกันเถอะ!"

ทั้งหมดออกมานอกห้อง ล๊อกประตูห้อง...

"นี่เธอยังมานั่งจิ้มตัวบุ้งคนเดียวอยู่หรอเนี่ย-"-" ยู่ยี่มองไปที่เอิง ซึ่งกำลังนั่งจิ้มตัวหนอนมีขนสีเขียวอย่างใจจดใจจ่อ "สนุกมากเลยงั้นหรอ...??"

"มันเป็นความสุขส่วนตัว ไปกินข้าวกันเถอะ หิวแล้ว" เอิงลุกขึ้นมาพร้อมกับทิ้งกิ่งไม้ที่ใช้จิ้มตัวบุ้งเมื่อซักครู่

และทั้ง 5 คนก็ไปรวมตัวกับกลุ่มเพื่อนที่รออยู่หน้าลิฟท์

"ครูญายังไม่มาหรอ?" องุ่นมองไปรอบๆซึ่งมาครบทุกคน ยกเว้นครูของพวกเขา

"ใช่น่ะสิ ครูเค้าทำอะไรของเค้านะ? ปกติไม่เคยมาช้าขนาดนี้นี่นา?!" เจน(หัวหน้ากลุ่ม2)พูดอย่างเป็นกังวล

"ไปดูที่ห้องครูมาแล้ว ครูญานิศาไม่อยู่นี่นา!" เตียววิ่งหอบมาจากห้องครู

"หรือว่าอ.ญาไปรอเราที่โต๊ะอาหารแล้วก็ได้หนิ! คิดในแง่ดีหน่อยสิ" น้ำหวานพยายามฝืนยิ้ม

"ไม่หรอก ครูไม่เคยผิดสัญญานี่! ถ้าครูบอกให้รอที่นี่ ครูก็ต้องมาที่นี่!" เจนกระวนกระวาย

"กริ๊งๆ! กริ๊งๆ!"

เสียงโทรศัพท์ดังมาจากห้อง 613 ซึ่งเป็นห้องที่ครูญานิศา ครูของพวกเขาพักอยู่...

ทั้งหมดหันไปห้องห้องนั้นทันทีและออกวิ่งอย่างสุดฝีเท้าตรงไปยังห้องแห่งนั้น

"ฮาโหล! นั่นครูญาใช่มั๊ยคะ! นี่เจนเอง!" เจนรีบรับโทรศัพท์ทันที และเพื่อนๆก็ต่างระทึกใจกับสิ่งที่พวกเขาจะได้ฟัง...!

"เจน! เจน! นั่นเจนใช่มั๊ย! นี่ครูเอง!" น้ำเสียงในโทรศัพท์กะเสือ.กกะสนในการพูด แทบจับใจความไม่ได้ "พวกเธอต้องรีบออกไปจากที่นี่โดยด่วน! มีบางอย่างผิดปกติกำลังจะเกิดขึ้น! ไม่ต้องสนใจครู รีบออกไปเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!! ไม่อย่างนั้นพวกเธอจะต้อง!.....!"

"ตู๊ด...ๆ...ๆ...ๆ...ๆ...ๆ...ๆ..."

จบไปแล้วอีกตอน มันคือตอนที่ 2 ใครอยากอ่านตอนแรกก็ไปดูที่หัวข้อเขียนว่า"เรื่องไร้สาระเนี่ย จำกันได้แม่นซะจริง-"-"ละกันนะโกนเจาบองประโอน(พ่อแม่พี่น้อง)

ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนจนถึงบัดนี้...

ทั้งหัวเราะ ทั้งทะเลาะกันมากมาย...

เรื่องไน้สาระแต่ละเรื่องพวกนั้น...

ทำไมถึงได้รู้สึกสนุกสนาน?

"เส้นทาง"กันพวกเราทั้ง 4 คน ไม่คิดว่ามันจะทับซ้อนกันตลอดไป

รู้ด้วยว่า...ไม่อาจจะหยุดอยู่ตรงนั้นตลอดไปได้

แต่ว่าตรงนั้นน่ะ...

"เป็นที่ๆอยู่แล้ว...สบายใจที่สุด"

วันนี้มันช่างแสนจะร้อนกระไรเช่นนี้น้า~-"- โถ่...ประเทศไทย

"ถ้ามีอะไรมาทำให้ช่วยหายร้อนก็ดีน่ะสิ!!!-"-"

"โอ้ว~~~~!!คุณเอิงกำลังร้อนอยู่หรอครับ! ถ้าคุณบริจาคเงินช่วยสร้างโบสถ์ให้วัดจะทำไห้คุณใจเย็นขึ้นนะครับ"

"ไม่ค่ะ! เป็นอิสลาม!" แม่เราตอบให้

"แล้วคุณอยากบริจาคเงินซื้อโลงศพไร้ญาติบ้างมั๊ยครับ?"

"ไม่ค่ะ! เป็นอิสลาม!" แม่เราตอบให้อีกครั้ง

"สนใจหม้อแสตนเลสมั๊ยล่ะครับ?"

"ไม่ค่ะ!เป็นอิสลาม!" แม่เราตอบ

"ดูดส้วมมั๊ยครับ?"

"ไม่ค่ะ! เป็นอิสลาม!" แม่เราตอบกลับ-"-

พวกนายเคยเป็นแบบเรามั๊ย...?

สิ่งที่คิดว่าไม่สำคัญ...ไม่มีความหมายต่อเรา เมื่อแต่ก่อน ไม่เคยเห็นความสำคัญของมัน

เมื่ออยู่กับสิ่งๆนั้นนานๆ บางเวลาก็ลืมไปแล้วว่า...เราอยู่กับมัน

แต่เมื่อจากมาแล้ว...ทั้งๆที่คิดแบบข้างต้น...

แต่รู้สึกคิดถึง...คิดถึงจนจับใจ

เมื่อนั่งอยู่ริมระเบียงตรงที่แห่งนั้น...

ท้องนภาสีฟ้าอ่อน ปุยก้อนเมฆสีขาวจับตัวกันเป็นรูปเป็นก้อน

ต้นไม้เขียวขจี...พริ้วไหวไปตามสายลม

เสียงนกขับขานกันเป็นเพลง...บินถลาลม

และ...กลิ่งตุๆจากห้องน้ำข้างๆ....-"-

มันเป็นอะไรที่คิดถึงมากๆเลยนะ อยากกลับไปอยู่ที่นั่นอีก อยากกลับไปนั่งเล่นที่นั่นอีก

นั่งคนเดียว...

มันมีความสุขนะ=^-^=

ก็ก็รู้อยู่หรอกว่า...ไม่มีทางที่จะไปอยู่ที่นั่นได้อีกเป็นครั้งที่2.....

เมื่อคืนฝันว่า...

มีงูกำลังวิ่งมีหาเรา...เราก็ตั้งท่าให้มันรัดเต็มที่>_<พร้อมกับคิดในใจว่า เราจะมีเนื้อคู่แล้วโว้ย!!!!

แต่เคนโด้(น้องของเรา)มาจากไหนก็ไม่รู้ เอาไม้หน้า 3 ฟาดงูตัวนั้นซะเดี้ยงเลยT.T

เนื้อคู่ของเราสลายหายไปในพริบตา!!!!S_S !OH~~ON!

วันนั้นเองเราก็ไม่คุยกับเคนโด้ทั้งวันเลย-"-...

วันนี้นั่งอ่านกินทามะ...นั่งฮาคนเดียว^o^!!

ถึงจะเป็นการ์ตูนที่ไร้สาระก็จริง....แต่ว่า มันตลกชิบป๋งเลยน่ะ>_<

มันทำให้คลายเครียดดีนะ อ่านไม่รู้เรื่องก็จริง แต่ก็อยากก่านน่ะ!

"อะไรกัน! อายที่จะต้องเดินกับพ่องั้นหรอ!? ตรงไหน! มีอะไรน่าอายตรงไหน?บอกมาให้ชัดๆเลย เดี๋ยวพ่อจะปรับปรุงให้ถูกใจ!" ประโยคที่คุณพ่อหัวล้านคุยกับคุณลูก

"แก้ตัวโดยการกลับไปเป็นตัวอ่อนในท้องอาม่าไป๊!" ลูกตอบ "สงสัยคงหมดทางเยียวยาเลี้ยวเน่อ ลองรากผมเดี้ยงดูล่ะก็...ไม่มีทางฟื้นขึ้นมาแล้ว!"

แล้วก็...

"อุมิโบซุ? คืออะไรล่ะน่ะ? ผีหลอกวิญญาณหลอนน่ะเรอะ? คงไม่ใช่โบซุที่แปลว่าหัวล้านหรอกน่ะ ลุงแก่แค่ผมน้อยกว่ากำหนดเท่านั้นเอง"

"เฮ้ย!...ผมน้อยกว่ากำหนดนี่มันอะไรฟะ อย่าพูดเรื่องหัวชาวบ้านเป็นเหมือนตลกคาร์เฟ่ได้มั๊ย-"-..."

วู้ๆ! น่าเบื่อจริงๆเล้ย-"-...

วันช่างน่าเบื่ออะไรเช่นนี้นะ!!! นี่ก็เข้าหน้าฝนแล้วมิใช่รือทุกท่าน!

แล้วทำไมท้องฟ้าบรรยากาศมันช่างแสนร้อนรุ่มอะไรเช่นนี้นะ!!!!>_<

มานี่ๆ.....เดี๋ยวเราจะเล่าเรื่องผีๆให้ฟัง

หรี่ไฟลงนะ...ให้เข้ากับบรรยากาศหน่อยสิ....(ได้ทำตามที่ชั้นบอกมั๊ยเนี่ย-"-)

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

"คือว่าคืนนั้น...เป็นคืนปีใหม่ มียุงบินให้ว่อนเหมือนๆกับคืนนี้แหละ ที่บ้านของชั้นกำลังเล่นดอกไม้ไฟกัน คนมากันเยอะทีเดียว แต่เมื่อเริ่มดึกสงัด...คนก็เริ่มน้อยลงทุกที เหลือแต่ชั้นคนเดียว แม่มอบหมายให้เก็บของหน้าบ้าน ชั้นจึงต้องอยู่หน้าบ้านท่ามกลางความมืดสงัด มีแค่แสงสว่างจากไฟข้างถนนเท่านั้น" ขอตัวไปดื่มน้ำก่อนนะ....

กรึบๆ....ฮ้า~~~! มาแล้วๆ

จะเล่าต่อเลยละกัน

"และแสงไฟอีกดวงที่มาจากหน้าต่างชั้น 2 ของบ้านสอนหนังสือข้างๆ ชั้นจึงมองขึ้นไปบนนั้น เห็นผู้หญิงสวมกิโมโนแดงยืนหันหลังอยู่ ชั้นเห็นว่าดึกแล้วจึงทักไปว่า'นี่ก็ดึกมากแล้วนะค้า! คุณยังสอนพิเศษไม่เสร็จอีกหรอ?'ชั้นถามไปด้วยถ้อยคำสุภาพอย่างเป็นห่วง เธอหันมาช้าๆ รอยยิ้มกว้างๆสีแดง ซึงชั้นก็เห็นเพียงแค่นั้น...เพราะใบหน้าของเธอว่างเปล่า!! เธอฉีกยิ้มและตอบกลับมาว่า..."

"มายองเนสหมดแล้วโว้ย~~~~~!"

"เฮื้อกO_o"

"พี่เอิง...มายองเนสหมด"

"แล้วแกจะมาขัดจังหวะการเล่าเรื่องผีของชั้นทำไมว้า-_-*"

"ก็มายองเนสมันหมดแล้วนี่นา-"-"

"รู้มั๊ย...แกทำให้คนอ่านสลบแล้วนะ! ดูสิ! นั่งน้ำลายฟูมปากแล้วน่ะ-"- แล้วที่แกใส่ลงไปในก๋วยเตี๋ยวมันขี้มิใช่หรือท่าน ใส่แค่นั้นก็น่าจะพอแล้วน่ะ"

ขอประทานโทษท่านผู้อ่านทุกท่านด้วยนะคะ...-_-" น้องมันมาขัด ขอโทษด้วยค่ะ

เปิดตัวเรื่อง"ทัศนศึกษา สยองขวัญ"ฝีมือจากเราเอง

ตอนที่1 : จุดเริ่มต้นแห่งหายนะ

วันที่ 12 มิถุนายน 2549
"ทัศนศึกษาที่หน่วยงานวิจัยวิทยาศาสตร์SRT! ใครจะไปก็มารับใบสมัครและกรอกให้เรียบร้อยทางนี้เลยค่ะ! พร้อมเงิน100 บาท นำมาจ่ายให้วันพรุ่งนี้!"
อาจารย์ญานิศา อาจารย์หญิงวัยสาวยืนถือใบสมัครที่มัจำนวนจำกัดอยู่หน้าห้องพร้อมแถลงข่าวเกี่ยวกับเรื่องทัศนศึกษาที่จะถึงในอีก4วันข้าวหน้า...
มีใบสมัครทั้งหมด 15 ใบ ซึ่งผู้ที่เร็วกว่าย่อมได้ไปก่อน และไปอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 5 วัน

4 วันต่อมา...วันที่ 16 มิถุนายน เวลา ตี5
ทุกคน(มีนักเรียนหญิง15คนและครูหญิงอีก1+คนขับรถ) มารวมตัวกันที่หน้าโงเรียนของพวกเขา เตรียมตัวพร้อมที่จะขึ้นรถบัสที่โรงเรียนเตรียมให้ อาจารย์ญานิศากำลังยืนเช็คชื่อนักเรียน ซึ่งมากันครบ และแบ่งกลุ่มนักเรียนเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 5 คน เพื่อความสะดวกในเรื่องต่างๆ
รายชื่อนักเรียนทั้งหมดมีดังนี้...
กลุ่มที่ 1 : แน็ต(หัวหน้ากลุ่ม) พั้นช์ น้ำหวาน ซ๊อฟ เมย์
กลุ่มที่ 2 : เจน(หัวหน้ากลุ่ม) นุ๊ก เตียว นัด อ้อม
กลุ่มที่ 3 : แนน(หัวหน้ากลุ่ม) องุ่น บิ๊ว เอิง ยู่ยี่

ทั้งหมดเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 2 ที่คิดว่าการไปทัศนศึกษาครั้งนี้เป็นเรื่องสนุกสนานและเป็นการไปเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ แต่แท้ที่จริงแล้ว ทีสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวหลายอย่างรอพวกเขาอยู่ข้างหน้า ทั้งความเจ็บปวด...ความทรมาร...ความสูญเสีย...เสียสละ...ทรยศ...เลือด...และความตาย!

บนรสบัสของโรงเรียน
"Hand Up!! Baby Hand Up!! Give me..."
เสียงเพลงยังคงบรรเลงในรสบัสอย่างต่อเนื่องและสนุกสนาน เสียงเครื่องดนตรีต่างๆและเสียงร้องอย่างปลดปล่อยทำให้ทุกชีวิตในรสบัสหมดกังวล และลืมทุกสิ่งทุกอย่างไป

"นี่องุ่น...เธอว่าสถานที่ที่เราจะไปกันเป็นยังไงหรอ?" บิ๊ว เด็กหญิงที่นั่งข้างหน้าต่างถามเพื่อนที่นั่งข้างๆเธอด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ก็ต้องสนุกอยู่แล้ว>_0!! ไปเองเดี๋ยวก็รู้เองแหละหน่า!" องุ่นตอบขณะที่สนุกไปกับเสียงดนตรีและเพลงบนรถ

"และเอิงล่ะ...เธอว่าเป็นไงบ้าง?" บิ๊วชะโงกไปถามเพื่อนอีกคนที่นั่งถัดไปจากองุ่น

"ชั้นเคยได้ยินรู้เรื่องนี้บ้างแล้วล่ะ..."เอิงตอบ พร้อมสีหน้าที่แสดงที่ถึงความเครียด ทำให้ทั้งรถเงียบและหันมาสนใจสิ่งที่เอิงพูด.....

"มันเป็นเรื่องที่..." เอิงพูดต่อและเพื่อนๆก็ตั้งใจฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไปพร้อมกับเอิง "มันเป็นเรื่องที่ชั้นลืมไปแล้ว..."

"โหย~~!!" ทั้งรถโห่และหงุดหงิดกับเป็นแถว เพราะความหวังที่จะได้รู้เรื่องเกี่ยวกับสนาที่ที่พวกเขาจะไปได้สลายหายไปหมดเกลี้ยงแล้ว....และความสนุกสนานและดังร้องเพลง เสียงดนตรีต่างๆก็กลับมากึกก้องอีกครั้ง ยกเว้น.....

"แต่ว่า...ชั้นรู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้ เกี่ยวกับที่ที่เราจะไปนั่นน่ะ..."บิ๊วเอ่ยกับตัวเองพร้อมมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยสีหน้าตึงเครียดและเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อถึงเที่ยงพวกเขาก็แวะกลางทางเพื่อนทานอาหาร การเดินทางเป็นไปด้วยความยาวนาน แต่ไม่มีใครบ่นซักคำ เพราะถึงจะยาวนานแต่ก็สนุกสนานเต็มที่ และพวกเขาทั้งหมดก็ได้มาถึงหน่วยงายวิจัยวิทยาศาสตร์SRTในตอนค่ำของวันนั้น

เวลา 1 ทุ่มตรง...
ทุกคนลงมาจากรถบัสพร้อมขนสัมพาระของพวกเขาลงมาด้วยและต้องตกตะลึงกับภาพที่พวกเขาเห็นต่อหน้า แต่ละคนถึงกับอุทาน...

"ว้าว~~~~! นี่มันเป็นหน่วยงานวิทฯจริงหรอ??O_O" อ้อม เด็กหญิงใส่แว่นซึ่งเหมือนเด็กเรียนอุทานมาลอยๆ และยืนนิ่งอยู่นานกับภาพข้างหน้าเธอ

อาคารต่างๆคล้ายอาคารโบราญในสมัยก่อนซึ่งมีอาคารสูญกลางใหญ่พอดู มีอาคารเล็กและอาคารใหญ่ปนกันอยู่ ด้านหลังนั้นเป็นหุบเขาเล็กใหญ่อยู่หลายลูก

"แต่ชั้นว่านะ...บรรยากาศมันไม่น่าสุนทรีด้วยเลย-_-" นุ๊กพูดขึ้นมาขัดจังหวะอ้อม ซึ้งก็เป็นไปตามที่เธอพูดจริงๆ เพราะท้องฟ้ามืดครึ้มสีดำแดงของตอนค่ำ กิ่งไม้สีน้ำตาลที่เหี่ยวเฉาและร่วงโรยตามพื้นถนน ทำให้บรรยากาศดูน่าขนลุกขนพองมากเลยทีเดียว

"แน็ต...ทำไมมันดูแหม่งๆงี้วะ?" พั้นช์พูดกับแน็ตพร้อมกอดแน็ตเป็นเกลียว

"โอ๊ย! จะกลัวอะไรนักหนา! ชั้นก็กลัวเหมือนกัน!!!" แน็ตพูดพร้อมกอดพั้นช์ไปด้วย

"เหอะๆ...อย่ากลัวเลยนักเรียน...นี่มันก็แค่หน่วยงานหน่อวยหนึ่งเท่านั้นล่ะ...." อาจารย์ญานิศาพูดปลอบนักเรียนทั้งๆที่เธอก็กลัวด้วยไม่แพ้กันเลย

"สวัสดีครับ พวกคุณคงเป็นนักเรียนและครูที่มาทัศนศึกษาใช่มั๊ยล่ะ" เสียงชายแปลกหน้าดังมาจากในหน่วยงานวิจัย

"อะ!...คุณคงเป็นพนังงานต้อนรับสินะคะ^_^" อาจารย์ญานิศาหันไปหาผู้ชายคนนั้นและสวัสดีอย่างสวยงาม นักเรียนทุกคนจึงหันไปตาม

"เอ่อ...ความจริงก็ไม่เชิงหรอกครับ ผมเป็นรองหัวหน้าหน่วยแห่งนี้ชื่อรัฐครับ อายุ 27 ปี เชิญเข้ามาข้างในก่อนเลยครับ"

รัฐพานักเรียนและครูทั้งหมดเดินเข้าไปในอาคารแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงแรม(หรือที่พักของนักท่องเที่ยว)ของหน่วยงานSRT เป็นอาคารสร้างสตายโบราญ และหรูมากทีเดียว

"ผมเปิดห้องพักไป 4 ห้องน่ะครับ ห้องนักเรียน 3 ครู 1 เชิญพักผ่อนตามสบายเลยนะครับ มีอะไรขัดข้องเรียกผมได้ ผมอยู่ชั้นล่างนี่ และตอน 3 ทุ่มผมจะมาเรียกทานข้าวนะครับ" รัฐพูดด้วยความเป็นมืออาชีพและปล่อยในนักเรียนและครูอยู่ตามลำบังหน้าห้องที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

"ไหน...เรามาดูซิว่าได้ห้องไหนกันบ้าง ห้อง 610 611 612 แล้วก็613"ครูญานิศาอ่านหมายเลขที่ห้อยอยู่ที่กุญแก 3 พวงที่เธอถืออยู่

"โอเค...กลุ่ม1อยู่610 กลุ่ม2 611 และกลุ่ม3 612 ส่วนครูจะอยู่ห้อง 613นะจ๊ะ 3ทุ่มแล้วเราจะมารวมตัวหน้าลิฟท์นะจ๊ะ!" และทั้งหมดก็แยกกันเข้าห้อง

ตอนแรกก็จบลงแล้ว วู้ๆ มันเป็นเรื่องแนวสยองขวัญหน่อยๆ ออกจากSMนิดๆ

มันเป็นแนวทีเราชอบน่ะ แต่ไม่ค่อยถนัดแต่งซักนิด ลองแต่งดู

เป็นไงก็ติชมหน่อยนะ.....^_^